Podział przewodników
Przewodnikami nazywamy takie ciała, w których elektrony lub jony mogą się swobodnie poruszać. Dzielą się one na dwie grupy. Do pierwszej należą wszystkie metale jako ciała, których atomy maja tę charakterystyczną właściwość, że łatwo tracą elektrony krążące po zewnętrznych orbitach atomów. Tym właśnie tłumaczy się zdolność metali do przewodzenia prądu - nośnikami jego są elektrony. Przepływ elektronów swobodnych w metalach nazywamy prądem elektrycznym. Drugą grupę przewodników stanowią elektrolity. W elektrolitach zjawisko prądu występuje wskutek ruchu jonów, tj. cząstek obdarzonych ładunkami elektrycznymi. Jony z ładunkiem dodatnim (kationy) płyną do katody, a jony z ładunkiem ujemnym (aniony) do anody. Elektrolitami są wodne roztwory soli, zasad lub kwasów. Obok ciał o opisanych wyżej właściwościach istnieją ciała, w których elektrony, krążące wokół jądra są ściśle związane z atomem lub cząsteczkami. Ciała te są więc elektrycznie obojętne. Wskutek braku nośników ładunków elektrycznych prąd przez nie nie przepływa. Nazywamy je izolatorami lub dielektrykami. Izolatorami mogą być ciała stałe, płynne lub gazowe. Do nieprzewodników spośród ciał stałych zalicza się: szkło, ebonit, mikę, porcelanę itp.; z ciał płynnych: wodę destylowaną, olej transformerowy; z ciał gazowych: powietrze i inne gazy